A nobela se publica en 2003, o suyo tetulo fa referenzia a una leyenda chistabina. Como ya ye costumbre, l’autora s’empara en o yayo d’a protagonista ta esplicar o deseyo conzedito a una siñora que ploraba as suyas penas en a fuen d’o camín de Cásulas:
«Tanto ba sufrir que Dios, compadeziu d’ella, le ba conceder la grazia d’asomar-se a l’augua de la basa, pero sólo belas parellas, con muita suerte, la beyen belas bezes. Es que la beyen, diz que son mui dichosos y que se quieren muito asta que mueren.»
E ixa Siñora de l’augua ye a que s’aparixe a ros dos protagonistas, Ramón de Satremajo e Treseta Garzés, cuan s’achuntan en aquel puesto e paran cuenta d’o suyo enamoramiento.
A bida cutiana d’as dos casas, Casa Garzés e Casa Sastremajo, e d’a billa de Plan ban parellas a ista rilazión. Nos trobamos debán d’una nobela costumbrista en a que se describen de traza funda e detallata os costumbres e tradizions en una añada en a bal: A matazía en agüerro, San Antón y “es trucos”, carnabal, San Chusé, Semana Santa, a romería ta ra Birchen de la Plana, as fiestas grans e Nadal completan o ziclo. En toz istos intes beyemos cómo medra l’amor d’os protagonistas, asinas que deziden contar-lo en casa ta que en a fiesta de San Chusé se faiga ra demanda oficial de nobiazgo, en Nadal os achustes matrimonials, recontatos con muito detalle, e se prenzipie a faina de fer o xobar e parar a ziremonia. Dimpués d’a Birchen d’Agosto ya son feitos, con rezio treballo, e se dezide a fecha d’o casorio, ta mayo de l’otro año. Asinas se detalla de traza etnográfica un casorio en a bal, e os suyos ritos prebios. A nobela remata con a naxedura d’un ereu dos añadas dimpués, Ramón, e o suyo baltizo. No escudia Dueso a tradizion oral que surte en as coplas de jota: «En la Calle Larga tiengo / el corazón prisionero /en l’esmo d’una mesacha / que me fa perder el sueño», en os refrans u en a descrizión d’os bailes tradizionals:
«Ta despedir ban tocar la Rosca. Ba salir llevando la torta colgada ta debán con un pañuelo de seda, Toño de Bris. Él solo s’arrastraba una coda d’una trentena de mozas, todas bien pinchas, qu’el seguiban bailando por to’l plano bien lixeras y contentas de tot.»
Tamién as fainas cutianas son descritas con detalle: a esquira d’o ganau, a puyada ta puerto, ra siega, ra trilla, os güertos… Emponderando o rezio treballo que fan as mullers, dintro y fuera d’a casa.
La fuen de la Siñora ye pues una istoria d’amor dintro d’un ambién de gran balura etnografica que l’alporta berazidá e intrés. Un intrés, literario e cultural, que crexe cuan más luén nos situgamos d’aquella soziedá, a d’a primera metá d’o sieglo XX.


